امروزه همه ، به معماري بومي – به هر بخش از هر سرزميني كه تعلق داشته – به عنوان ميراثي از گذشته ها مي نگرند ؛ و حتي اين شك را به خود راه نمي دهند كه آنان نيز، همين امروز هم ، مي توانند زايندة معماري باشند ، حاوي آن رشته از زيبايي ها و جاذبه ها و ترنم ها كه اين عنوان به خاطر مي آورد . از يك سو معماران به توليد چيزي متمايز چشم مي دوزند و از ديگر سو ، مردمان به بهره وري از چيزي دل مي بندند .

مردمان امروز درخانه ها و در محل هايي مي زيستند كه به دست خود و ظاهراً به ميل خود برپا داشته اند . ولي ميان روحيه و سليقة آنان با آنچه كه ساخته اند چنان فضاي محدودي به وجود آمده كه برايشان جز تنگنا نيافريده است : تنگنا در رابطه هاي بصري ، تنگنا در بهره وري از طبيعتي كه شهر بدون آن بي معنا است ، تنگنا در تحرك اجتماعي وابسته به فضاي ساخته شده و مشروط از فضاي ساخته  شده .

 معماران ، به سخني ديگر- چه بخواهند و چه نخواهند – تعيين كننده سلسله شرايطي از زندگي روزمره مردمان مي شوند كه با ابعادي گسترده بر روحيه آنان ، بر سليقة آنان ، برحساسيت ها و الهام پذيري هاي آنان ، برتوانايي تحرك اجتماعي آنان ، برتوان اقتصادي آنان ، و بالاخره بر فرهنگ آنان تاثيرگذاري دارند .

امروزه مردم ، آنچه خود مي ساخته اند و در انتخاب شكل و رنگش آزادي داشته اند ، برايشان به دست ديگران و بدون نظرخواهي از آنان ساخته مي شود – از چگونه نگاه كردن به خانه و از درون خانه به بيرون ، و تا چگونه زيستن درخانه . از چگونه رفتار كردن در فضاهاي آموزشي و كاري تا چگونه حركت كردن و چه الهام گرفتن از اين فضاها – فضاهايي كه چون برروحيه و بر سليقه هايشان در سطح روزمره اثر مي گذارند ، زايندة فرهنگ محيطي تازة ديگر هستند . مهمتر اين كه پذيرش اين فرهنگ ديگر هرگز با مردمان به بحث و تبادل نظر گذاشته نمي شود .

به قول يكي از اساتيدمان - جناب آقاي مهندس بني بشر - ))   معماران فيلسوفان جامعه اند. )) ، زيرا كه با طرحهاي خود ، به زندگي مردم شكل مي دهند و چه بسا آن را دست خوش تحول و تغيير مي كنند . از اين رو معماران وظيفه و مسئوليتي سنگين در قبال جامعه و آنچه طراحي مي كنند دارند ، مهمترين وظيفه معماران تفكر است ، تفكري منطقي و همه جانبه به طوري كه واقعيت هرچيز را ببينند و در هر امري به بطن آن و به نتيجه آن در آينده بيانديشند و همين تفكر است كه ابزاري مطمئن در دست هر معمار است .

چه بسا نكات مثبتي كه امروزه در جامعه و اجتماع ما ايرانيان وجود دارد تا قدر زيادي مرهون معماران باشد و به طور حتم و يقين ، مشكلات و بيماري هاي گوناگوني كه امروزه گريبانگير ايران و ايراني شده نيز بر گرفته از روح معماري خشك و بي روح و فاقد تفكر ديروزمان بوده است .

پس خيلي دوستانه ، بهتر است كه در قبال جامعه ، كه خود شايد نقش زيادي در شكل گيري آن داشته باشيم ، مسئول تر باشيم و فقط تفكر كنيم و تفكر  كنيم و تفكر !